Po dzisiejszym dniu od razu rzuciłam się na łóżko.Nie miałam sił nic odrabiać ani jeść.Chciałam tylko płakać.
Dlaczego gdy dzień zaczyna się tak fajnie coś albo ktoś musi to popsuć??
W jednej chwili łzy napłynęły mi do oczu.Zaczęłam ryczeć jak dziecko bo nie mogłam nic zrobić.
Zauważyłam że dzwoni do mnie Mercedes.Ja nie maiłam ochoty z nikim rozmawiać więc odrzuciłam połączenie.Usiadłam i otarłam łzy.Po momencie znów dzwoniłam Mercedes.Tym razem odebrałam.
-Hallo?-Rzekłam ochrypnięta
-Wszystko gra miśka ?-Zapytała z troską.
-Właściwie to ...nie.-Odpowiedziałam.
-Wiem że jest ci smutno, przyjdę do ciebie.-Rzekła.
-Wiesz Mercedes wolała bym zostać sama.-Odrzekłam .
-Ok rozumiem,jak będziesz chciała się komuś wygadać to dzwoń.-Rzekła przyjaciółka.
-Pewnie że zadzwonię.-Uśmiechnęłam się sama do siebie.
-Ale na pewno nie chcesz żebym przyszła?-Zapytała jeszcze raz.
-Tak,na pewno widzimy się jutro tak?-Zapytałam
-Jasne,papa.-Rzekła.
Postanowiłam się przejść.Spacer dobrze mi zrobi.Wyszłam z domu i poszłam w stronę parku.Dziś był wyjątkowo wietrzny dzień.Niemal że wszędzie latały liście.Tak nagle przypomniał mi się ten jego piękny uśmiech.Był jak zaczarowany.Szłam tak tonąc w marzeniach.Przez moment zwątpiłam w moje wszystkie dotychczasowe marzenia.Wyobraziłam sobie jak to by było gdyby one się nie spełniły.
Wybuchłam płaczem,tak po prostu,byłam słaba psychicznie.Zaczęłam biec.Biegłam i przy okazji ocierałam łzy.Prawie nic nie widziałam.Obraz przede mną był rozmazany.Biegłam ile sił w nogach.Nie wiem czy tym sposobem chciałam uciec od problemów ale ja leciałam jak szalona.Nie zauważyłam Rodiego który szedł przede mną wpadłam na niego a on mnie złapał..
Popatrzył się na mnie tak jakby ...z troską i zapytał:
-Co się stało?.
Opuściłam głowę żeby nie zauważył moich łez.
-Nic.-Rzekłam.
-To dlaczego płaczesz ?
Rozpłakałam się jeszcze bardziej i odwróciłam się aby otrzeć oczy.
-Nie ukryjesz łez.-Rzekł
-Wiem że ich nie ukryje,niestety.-Odrzekłam.
-Czemu niestety ?-Zadał to pytanie jakby wiedział dlaczego płacze.
-Tak po prostu.-Rzekłam
-Życie.-Dodałam.
-Skąd ja to znam.-Rzekł i popatrzał się w przestrzeń
Popatrzałam się na niego i ....przytuliłam go.Nie wiem co sobie wtedy myślałam.Rodiego też mnie przytulił.
Mogła bym spędzić w jego ramionach resztę życia ale raczej się tak nie da.
Gdy go póściłam powiedziałam:
-Przepraszam.
-Nie masz za co przepraszać.-Rzekł uśmiechając się.
Ja również odwzajemniłam uśmiech.
-Może odprowadzę cie do domu?-Zaproponował.
-Miło ale nie zaprzątaj sobie mną głowy.-Odrzekłam .
-Ej to żaden problem,z resztą chciałem się przejść w tą strone.-Rzekł.
-No dobrze .-Powiedziałam i poszliśmy razem w stronę mojego domu.
Szliśmy i rozmawialiśmy o wszystkim i przy okazji śmialiśmy się.To na prawdę poprawiło mi humor.Prawie zapomniałam że Sierra znów jest w Buenos Aires.Gdy doszliśmy już do mojego domu Rodiego rzekł.
-Fajnie mi się z tobą gadało.
-Mi też.-Odpowiedziałam.
-Ciesze się że jesteś już weselsza.Powiedział a ja mało nie zemdlałam.
Uśmiechnęłam się tylko bo nie miałam pojęcia co powiedzieć.
-To do jutra.-Rzekł
-Część.-Odpowiedziałam i weszłam do domu.
******Oczami Rodiego******
Wróciłem do domu i poszłem do swojego pokoju.Federico jak zwykle nie było w domu.Pewnie szlaja się po klubach.Usiadłem na kanapę i zacząłem myśleć.To było takie dziwne bo chociaż prawie nie znałem Nevy ale na prawdę się przejąłem gdy widziałem jak płakała.Miałem takie odczucie że znam ją od dawna.Ale to było tylko odczucie.Chciałem jej jakość pomóc.Muszę się dowiedzieć o co chodzi,nie dla tego że jestem ciekawy tylko dla tego że się o nią martwię.Nie wiem sam co gadam...Przecież ja jej nie znam.Nie wiem jaka jest.Chyba czas najwyższy się dowiedzieć.Gdy tak myślałem do domu wparował pijany Federico .Ledwo co wciągnełem go na górę.
-Co jest?-Zapytałem.
Federico pokiwał głową.Nie wiem co to miało oznaczać.
-Idę spać-Rzekł kładąc się na kanapę.
-Masz racje.- Odrzekłem.
Powiedziałem pod nosem:
-Starszy a głupszy.
-Słyszałem.-Rzekł Federico.
Zaśmiałem się i wyszłem z pokoju.
Włączyłem telewizor i starałem się skupić na wiadomościach.
Niestety nie mogłem.Myślałem o Nevie.
Kurde gdybym tylko wiedział co sie wydarzyło.
Po chwili usłyszałem dzonek komórki.To była Sierra.
Jakoś nie maiłem ochoty z nią rozmawiać.
Bardzo się od niej oddaliłem.Nie jesteśmy już tak blisko jak kiedyś.Z jednej strony chciał bym poprawić nasze relacje a z drugiej strony zastanawiam się czasem czy z nią nie zerwać.
Sam nie wiem co mam robić.Znów rozległ się dźwięk telefonu.Tym razem odebrałem.
-Tak?
-Hej miśku spotkamy się mam ci coś ważnego do powiedzenia.-Rzekła Sierra.
-Jasne,może być jutro o 11:00?-Zapytałem
-Hmmm...Wiesz kochanie ja bym wolała dziś.-Rzekła zmieszana.
-No ok.Gdzie to zaraz będę.
-Może być w parku ?-Zapytała.
-Jasne już idę.-Rzekłem .
-Ok czekam.-Po jej słowach rozłączyłem się.
Ubrałem kurtkę i trampki.Miałem już wychodzić gdy do domu wieszli rodzice.
-A ty dokąd-Zapytał ojciec.
-Jaaa.Do sklepu po cole.-Rzekłem.
-Nie musisz iść kupiliśmy .-Ojciec wskazał na całą torbę zakupów w tym również cola.
-To super.-Rzekłem.
Usiadłem na kanapę i myślałem jaką to wymówkę powiedzieć aby wyjść.
-Gdzie Federico?-Zapytała mama
-Yyy,.. na górze telewizje ogląda.-Uśmiechnąłem się.
-Zawołaj go.-Rzekła
-Nie bo on ogląda film to dla niego bardzo ważne.-Powiedziałem.
-Rodiego czy ty czasem coś nie kręcisz?-Zapytał mama.
-Nie.-Odpowiedziałem szybko.
-Czemu kłamiesz?Przecież widzę.-Rzekła mama wchodząc na górę.
-Mamo ale..-Było już za późno bo weszła do pokoju w którym spał całkiem pijany Federico.
Mama zeszła na dół i spojrzała na mnie.
-Super że kryjesz swojego braciszka.Za to będziesz miał podwójny szlaban.-Rzekła.
-Ale ja jestem dorosły.-Zaśmiałem się.
-Tak?Taki jesteś dorosły?Właśnie widać po twoim zachowaniu jak jesteś dojrzały.Skoro jesteś dorosły to dlaczego nie masz swojego własnego domu?Póki co jesteś pod moich dachem i trzymasz się warunków które ja ci postawiłam..-Rzekła i odeszła.
Zawsze prawi mi te swoje kazania.Wkurza mnie to niesamowicie .Jeszcze pewnie nie pozwoli mi wyjść.
Jednak warto spróbować.
-Tato musze wyjść-Rzekłem prosto z mostu.
-Nie nie ma mowy.-Odrzekł
-Ale muszę spotkać się ze Sierrą.
-To spotkasz się z nią jutro.
-Pomyśli że ją wystawiłem.-Rzekłem.
-To zadzwoń i powiedz że nie dasz rady.-Rzekł ojciec.
-Niby ja?Mama zabrała mi telefon.!-Podniosłem głos.
-Trudno.-Po tym słowie poszedł do pokoju.
Weszłem do swojego pokoju myślałem co na drugi dzień powiedzieć Sierri ona na pewno będzie zła.Z resztą nie dziwię się jet.Też bym się zdenerwował gdy by ktoś nie wystawił.
Weszłem na facebooka i zobaczyłem czy moja dziewczyna jest dostępna ale niestety nie było jej.Czuje się jak kompletny palant...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz